Дәва

Дус кызының туенда күрде дә, аның төпсез зәңгәр күзләрендә эреп югалды. 
– Сезне биергә чакырырга буламы? Минем исемем Әсәт, – дип, егет каршына килеп баскач, гәүдәсендә калтырамаган бер күзәнәк калды микән. Әкрен генә биленнән кочаклап биеде ул. Музыка тәмамлануга, Мәрсиләне басып торган урынына озатып та куйды. Мондый джентельмен кыланышлар юк та юк инде ул үз авыллары егетләрендә. Биергә дә чакыра белми бит әле алар. Мәрсиләне зәңгәр күзләр тагын да сихерләде. 


Ипи пешерү цехында эшли иде Мәрсилә. Эштән чыгуга капка янында аны көтеп торучы Әсәтне күрде. Шәһәр егете шәһәр егете инде. Кулында – гөлләмә. «Бу бит бәхет! Ул бит идеаль ир-ат!» – дип уйлады Мәрсилә. Туганнарына ялга кайткан саен, Әсәт аның янында булды. Эш туйга таба бара башлады. Күңелле мәшәкатьләр башлангач кына тавыш чыкты. Әсәт аны ипи цехында каравылда торган Шәрәпҗан абыйдан көнләде. «Җүләрем, мин бит сине генә яратам», – дип көлеп, Мәрсилә егетне кочаклап алмакчы иде. Егет аның кулларын этеп җибәрде. Аның күзләре усалланган. Ул бөтенләй башка кеше иде. 
– Авыл гыйбаты! Мин сине сыер тизәгеннән тартып алдым. Син минем баскан җиремне үбәргә тиеш. – Мәрсиләнең йөрәгенә берьюлы йөзләгән шырпы кададылармыни?! Яратам дип антлар эчкән, сөеп назлаган кешесенең мондый сүзләр әйтүенә ышанасы килмәде. Ялгыш ишеттеме әллә?! Юк, Әсәтнең карашында үкенеч күрмәде ул. Аның зәңгәр күзләре шул сүзләрне әйтүен дәвам итә иде... Кыз әкрен генә Әсәт бүләк иткән йөзекне егетнең түш кесәсенә салды да, борылып китеп барды. Туй булмаячак! Өенә әнә шундый уй белән кайтып керде. Әти-әнисе сораулар биреп җәфаламады, барысы да кызларының йөзендә язылган иде...


Әсәт бер ай югалып торды. Көннәрдән бер көнне чәчәкләр күтәреп, берни булмагандай елмаеп, Мәрсиләнең эштән чыкканын көтеп тора иде ул. Кыз егетне тыңлап та торырга теләмәде. «Туй булмаячак!» – диде ул ачулы итеп. 
–  Алайса мин үләм! Хәзер машинама утырам да, күпердән ташланам. Син гаепле булачаксың. –  Егет чәчәкләрне җиргә ташлады да, йөгереп барып машинасына утырды. Ачы итеп газ бирә башлады. Үзе кызның күзләренннән күзен алмый. 
Мәрсиләнең йөрәге очынып тибә. Тыны кысыла. Әсәт сөйләгән күпер кул сузымы гына. Узган ел ул күпердән бер машина төшеп киткән иде. Текә яр машина йөртүчене аямады. Үлде. Әсәт тә җүләрлек эшләп, гомере өзелсә?.. Ничек ул гаебеңне күтәреп яшәрсең. Ярата да бит егетне. Ярата! Үпкәсе көчле! Бәлки, үзе дә гаепледер. Кем әле ул кешегә җүләр дияргә...
Смена бетеп эштән чыккан хезмәттәшләре дә кайтып китәргә ашыкмады. Бу хәлнең ни белән бетәсен көтәләр. 
 – Үлми ул, сине куркытырга гына тели. Бирешмә! Бу хәсис адәм белән тормышыңны бәйли күрмә! – Шулай ди-ди, бергә эшләгән түтәй үтеп китте.... 


 Гафу итте ул аны. Туйлар уздырдылар. Мәрсилә ире янына шәһәргә күченде. Һөнәрен үзгәртергә теләмәде, анда да ипи пешерү заводына эшкә урнашты. Яшьләргә тулай торак та бирделәр. Рәхәтләнеп сөенеп яшә дә киләчәкне бергәләп төзе генә! Баштагы мәлләрдә Әсәт бик яхшы ир булды, эчмәде, тартмады, эшкә дә урнашты.  Ярты елдан соң анда үзгәрешләр башланды. Ул Мәрсиләдән һаман нидер таләп итте. Кайтуга ашарга пешкән булсын, эштән туры өенә кайтсын, кибеткә йөрмәсен, яңа киемнәр алмасын. Бу сөлге нигә юеш дип тә юктан гына тавыш чыгара башлады. Нигездә, мондый низаглар кул уйнату белән тәмамланды. Күгәргән беләкләрен, аякларын күрсәтмәс өчен Мәрсиләгә җәй көне дә төренеп йөрергә туры килде. Авырга узганын белгәч тә иң элек Әсәт хакында уйлады. Баласы тугач, үзгәрәчәк ул. Нарасыйны кулына алгач йомшарыр...


Әмма теләге чынга ашмады. Нигә елый ул бала, туктат елаудан, дип тә кыйнап ташлаганы булды иренең. 20 яшьлек Мәрсилә көннән-көн картайды. Бите сорыланды, җыерчыклар чыга башлады, күзендә яшәү чаткылары да сүнде кебек. Ә ир, кирсенчә, шундый ук чибәр. Батырып эшләмәсә дә, үзен карап йөри. Хатын аның сөяркәсе барлыгын да сизде. Кыламышларына ничек түзә икән дип уйлады. Әллә сөяркәсе янында бөтенләй икенче кеше микән ул?
–    Әйдә, аерылышабыз. Синең бит сөяркәң бар. Интектермик бер-беребезне, – диде ул беркөнне бөтен көчен җыеп. 
–    Нәрсә-ә-ә-ә? – ир сикереп торды да хатынның муенына ябышты.
Мәрсилә аңына килгәндә ире телевизор карап утыра иде. Бишектә баласы елый.
– Тагын бер аерылышу турында сүз башлыйсың икән, буам да үтерәм. Тор, баланы тынычландыр.
Шул көннән башлап хатын тиран иреннән качу юлларын эзли башлады. Баласын алып авылга кайтып китә алмый. Кичкә арттан кайтып тавыш чыгарачак. Ничек әти-әнине борчыйсың инде! Нишләргә?! Шундый уйлар белән  ел узды. Баласын яслегә биреп, Мәрсилә эшкә чыкты. Эшләмәгән ир авызына карап ятып булмый.

Шул көннәрдә Испаниягә эшләргә киткән дус кызы кайтты. 
– Әйдә, бергә китәбез. Хуҗаларымның күршесе –  бер испан карты үзенә караучы эзли. Әллә ни карт та, үзсүзле дә түгел. Бик күңелле кеше. Күпме чиләнергә була инде ул ипи пешерү заводыңда. Акча да яхшы түлиләр, дөнья да күрерсең, – диде ул очрашкач. 
Бу бит тиран ирдән котылу юлы дип уйлады үз эченнән генә Мәрсилә. Ярты елга булса да. Сөяркәсе белән яши башлар да, мин кайтуга аерылышырбыз. 
Әсәтнең кәефе яхшы көнне туры китереп Испаниягә барып эшләгән иптәш кызы хакында сөйләде. 
– Башкалар гаиләсен кайгырта, чит илгә барып эшләп йөри. Ә син эттән калмаган бет кебек ипи камырына ябышып ятасың, – дип чираттагы канәгатьсезлеген белдерде ир.
Мәрсиләгә шул гына кирәк иде. 
– Әллә мин дә барып эшләп кайтыйм микән? Машинаңны да алыштырырга кирәк. 
Әсәт куанычыннан сикереп торып кулларын уып ук куйды. 
– Ниһаять, синең авыздан шәп идея чыкты. Баланы авылга кайтарып калдыр!


Испания аны кояш һәм матур пейзажлары белән каршы алды. Сеньор Габриэль да бик кешелекле булып чыкты. Аңа карау да кирәкми иде бугай. Ул ялгызлыктан туйган. Сөйләшер кеше кирәк булган аңа. Тик Мәрсилә тел белми. Моңа ул бик борчылды. Иптәш кызы тынычландырды:
 – Башыңа төшкәч, бик тиз өйрәнәсең аны. 
Сеньор Габриэль рәхәтләнеп Мәрсиләне тел өйрәтергә алынды. Аның үзенә дә кызык иде. Ул әйбергә төртеп күрсә тә дә аны испан телендә әйтә. Хатын бик тырышып отып бара. Ике атна эчендә алар инде бер-берсен сүзсез дә аңлый башладылар. Яшь хатын янында карт яшәреп киткәндәй булды. Күзләре яна башлады. Үзенә хөрмәт белән караган кеше янәшәсендә яшәгәч, хатынның да йөзенә елмаю кунды. Күңеле тыныч булгач, битендәге вак җыерчыклары да бетте. Матур хатынга әйләнде. Ирен исенә дә аласы килмәде. Баласын, әти-әнисен генә сагынды. Бер ел яшәгәннән соң ул туган ягына кайтып килү теләген әйтте. 


Сеньор Габриэль күңелсезләнеп калды. Җибәрәсе килми иде бугай яшь тәрбиячесен. 
Икенче көнне иртәнге аш ашаганда, ул Мәрсиләгә кечкенә генә тартма сузды. Анда йөзек иде.
– Мәрсилә, һәрвакыт янымда булуыңны телим...
– Мин бит кияүдә, – диде Мәрсилә, көтелмәгән хәлдән аптырап.
– Беләм. Син кайт. Бөтен эшләреңне тиз генә хәл ит тә кил. Мин бик көтәрмен сине. Улыңны да...
 

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (4)
Cимвол калды:
  • 29 июль 2020 - 09:48
    Без имени
    Бер тын бн укып бетердем, дэвамы булсын иде, бик гыйбрэтле хэл.
  • 28 июль 2020 - 15:43
    Без имени
    Кайткач,бэреп утермэсэ инде ире
  • 28 июль 2020 - 12:15
    Без имени
    Яхшы хикэя
  • 28 июль 2020 - 10:54
    Без имени
    Дэвамы да булсын иде
Хәзер укыйлар
  • Син минем балам! – Нихәл, улым! – Айдар Фидаилевич ак биләүдәге бәбине күтәреп, битенә үк терәде. Үз гомерендәге иң шатлыклы көне бүген аның! – Рәхмәт сезгә, Ләйлә! Бу бәхетне бүләк иткәнегез өчен. – Ир баланы күтәргән килеш Ләйләгә борылды. Хатын елый иде. Башта яшерен генә тамган күз яшьләре тора-бара тоташ үксүгә әверелде.  – Ай-дар... Фи-даи-левич... ба-ла-ны бир-мим... Бирә... ал-мыйм... – Ләйләнең бу сүзләре иңрәү булып чыкты. 
    11400
    5
    142
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    7019
    1
    93
  • 7981
    2
    53
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    9022
    1
    50
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 25 сентябрь 2020 - 01:53
    Без имени
    Мин Дэ нэкъ шулай 32 яшемдэ 2 кызым белэн ялгыз калдым,ирем бер хатын бн чыгып китте ,1 елдан кире кайтты, гафу итэ алмадым,шартлатып араны оздем.Ул хатыннан-хатынга йореп,45 яшьтэ асылынып улде,чыгып киткэн хатын 10 еллап, психбольницада яши.Э мин ,Аллага шокер ,ирлэр булдыра алмаган ирлэр эшен эшлэп,кызларымны устереп,эле Дэ исэн- сау эшлэп ятам.Хатын-кыз ялкау булмаса,беркайчан да югалмый,аларга АллахеТэгалэ безгэ коч бирэ.
    Бәясен белгән хатын-кыз көчле ул...
  • 25 сентябрь 2020 - 02:10
    Без имени
    Минем кияу Дэ нэкъ шулай качып-посып ,никах укытып,узенен классташы белэн 5 ел инде яшэп ята.10 еллык классташлар очрашуыннан сон айный алмады.Бик тырышып яшерсэ дэ,тэжрибэле кузгэ куренеп тора.Ул да шуннан сон дин юлына кереп китте.Имеш диндэ 4 хатын да рохсэт ителэ.Узлэре бугенге кондэ БИК рэхэт яшэсэлэр дэ,ата-ананын азгынлыгы очен балалар узлэренен авырулары,газаплы тормышлары ,улемнэре белэн жавап бирэ.Чонки рэнжу,куз яшьлэре узенэ тошмэсэ,балаларга тошэ.Хэр кеше шуны онытмасын Иде.Алар бит ойгэ кайтасы акчаны,гаилэнен зур ойлэр салып,иркен тормышта яшисе доходларын илтеп икенче хатынга бирэ.Гаилэдэ беркайчан да артык акча булмый.Ойдэге хатын белэн бергэлэп эшлэп,чит хатынны содержать итэлэр.2 нче хатын булып яшэргэ ризалык бируче хатыннар,акылыгызга килегез,ул ирлэрнен акчасы тозлы куз яшьле,рэнжешле акчалар,беркайчан сезгэ бэхет китермэячэк,авырлык,авырулар белэн корэшу очен тотылып бетэчэк.
    Бәясен белгән хатын-кыз көчле ул...
  • 23 сентябрь 2020 - 15:08
    Без имени
    👍👍👍
    ​ Адашкан шәүләләр
  • 23 сентябрь 2020 - 19:18
    Без имени
    Великовозрастный балаларны карарга жигелергэ кем кушты? Узегез гаепле бит!!!
    Ана рәнҗүе төшәргә дә мөмкин
  • 23 сентябрь 2020 - 15:25
    Без имени
    Шундый тәрбияви әсәрләр иҗат итүчеләр бик сирәк шул.Урының җәннәт түрләрендә булсын иде,Туфан абый
    Сиңа дигәне...
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...