Бала-чага була белергә дә кирәк әле

Лилия Исхакова

«Бала-чага» дибез, балаларны өйрәтәбез, ә үзебез балалыкка кайта беләбезме?! Кайвакыт балага тигез дәрәҗәдә «дус кеше» итеп карый белү үзебезгә дә файдалы. Олылар дөньясында яшәп катып беткән җаныбызга йомшарып, яңарып алу мөмкинлеге бирә бу халәт. Мәсәлән, сез балалалар белән бергә тигез уйный аласызмы? Мин үзем турында «әйе» дип уйлый идем, ләкин соңгы арада әле шуңа ашкынам гына икәнен ачыкладым.


              Бервакыт Сара яңгырдан соң резин итекләрен киеп, суда сикерергә чыкты. Сикергән саен шаркылдап көлә, уйный. Йөзенә су түгел, куаныч тамчылары чәчрәп бәрә диярсең. Ерактан гына монотон карашым белән аны күзәтеп торам. 10-15 минут сикергәннән соң, пычранып беткән бәхетле балакай яныма килде дә: «Әни, әйдә, минем белән сикер! Күңел ачарсың!» – ди.


Нәрсәә? 30ның теге ягына чыккан башым белән күлләвекләр буйлап сикереп йөрергә – акылдан язмаган ич мин. Юк инде, шакшыланасым да, юешләнәсем дә килми. (Үземнең балачагыма сәлам! Бөтен «ярамый»ларга сәлам!) «Ой, кызым, резин итекләрем юк, сикерә алмыйм шул», диям һәм Сараның тәкъдимен кире кагам. Шулай итеп бу тема ябыла. Минем өчен. Ә бала бит алай корылмаган. Ул бит аны утыз айдан соң да онытмаячак. Чөнки аның күңелендә җиңел бәхетле булу/бәхетле итү формуласы бар. «Күңел ачарсың» дип әйтә икән, димәк минем – аның әнисенең күңеле ябык, һәм аны ачарга кирәк дигәнне аңлата бит инде баланың бу сүзе.


Күпмедер вакыт узганнан соң кибеттә йөргәндә Сара зур гына резин итекләр күтәреп килде. «Әни, резин итекләрем юк дигән идең, менә – ал! Таптым!» Мин инде ул сөйләшүне оныткан идем, ә ул истән чыгармаган! Алдым. Өйгә кайтарып куйдым. Ә кигән юк әле.


Өченче көн кабат яңгыр яуды. Сара кабат суда сикерде, ә мин сикермәдем. Бу юлы ул миннән инде болай дип сорады: «Синең резин итекләрең бар бит, әни, нигә аларны киеп, минем белән бергә сикерергә теләмисең?» Комплексларын кушып, әле системалы итеп уйларга өйрәнмәгән булса да, хисләр дөньясын тануда миннән зуррак белгеч Сара «теләмисең»не интуитив куллана, беләм. Әмма ул хаклы. Теләсәм дә теләмим кебек килеп чыга. Димәк, нигә икәнлеген ачыклыйсы бар әле. Тартып-сузып тормадым: «Белмим, кызым,» – дидем. «Белмим»нән мин беркайчан да тартынмыйм, яратып кулланам. Үзең ышанып бетми әйткән сүзгә караганда ныклы ышаныч белән әйтелгән «белмим» күпкә яхшырак. Әти-әни һәм бала мөнәсәбәтләрендә үзең дә ышанып бетми әйткән сүз – әйтелмәгән сүзгә тиң.


 

Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • «Мин синең иреңне бәхетле итәм...» Тормышның яңа борылышында үзебезне нәрсә көткәнен без беркайчан белмибез. Уйламаган җирдән аякка уралган ниндидер борчулармы, әллә бөтенләй көтмәгән сөенечләрме? Тормыш борылышлары безне күкләрдән җиргә төшерә ала. Ә кайчак – киресенчә: бәхетсезлегең бәхет юлына бер адым гына булуын аңлата. Чүпрәле районының «Туган як» газетасы баш мөхәррире Резидә Җамалтдинова һәм аның ире Рамилнең очрашу, танышу, кавышу тарихы – шуңа бер мисал. Ачыктан-ачык сөйләшәбез.
    7189
    7
    65
  • «Хатының кайда – син шунда бул, тормышны бергә тартыгыз» «Тәгәри китте йомгагым, күрмәдегезме, агайлар», – ди Гөлчәчәк татар халык әкиятендә. Гомер йомгагын сүтә-сүтә, көннәр, айлар, еллар үтә... Адәм баласы әллә кайда – офыклар артында көтеп торган бәхетне эзләп бара да бара... Үткәнебезне – бар иткән, киләчәгебезгә нигез салган бүгенгебезне сизми дә калабыз. Мин бүгенгем белән бәхетле!
    4468
    0
    43
  • Өмет белән алга карап яшәргә әнкәйдән өйрәндем 1981 ел. Булачак кайнанам белән мин Казан тимер юл вокзалында таныштым. Төнге сәгать 11 дә! «Төнлә белән беренче тапкыр кайнанаң белән кайнатаңны күрергә вокзалга төшәчәксең», – дисәләр, һич ышанмас идем.
    2942
    4
    36
  • Гомер бер генә килә  Балалары икәү булса да, әниләре янына килергә ашыкмыйлар, эшләре бик тыгыз, ахры. Рафига апа ике учын янәшә куеп гел дога укый, Аллаhы Тәгаләдән җиңел үлем сорап ялвара.  Ул Галиягә үз тормышын сөйләп бирде инде: «Балаларым минем үлемемне телиләр инде. Мин киткәч, алар арасында фатир өчен тавыш-гауга чыгар инде. Карт кеше кемгә кирәк».
    4826
    0
    36
  • Үтмә, гомер, заяга! Хатынын һәр баганага көнләвенең урынсыз гына түгел, ә тормышларын җимерүче, бер-берсеннән читләтүче гамәл икәнлеген, кызганыч, Гамил һич кенә дә аңларга теләми...
    9632
    6
    35
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 1 декабрь 2022 - 21:27
    Без имени
    Баланын этисе бардыр бит? Этисе дэ алгаласын бакчадан, уйнатсын, саф хавалар суларга алып чыксын. Ник эни тиеш дип белэсез? Ул узенекен устереп, кеше иткэн инде, житэр ана. Олы яшьтэ, башны кутэрмичэ, бала карап булмый да эле, арыта да. Узегез тапкансыз, узегез устерегез! Алла сабырлык хэм ярдэмен бирсен. Бала устеру жинел дигэн кеше юк эле, аны бит уйнатып, ашату, юындыру гына тугел, тэрбия бирергэ дэ кирэк.
    Әни шәхси тормышын төзи, мин җәфаланам
  • 1 декабрь 2022 - 21:15
    Без имени
    Белмим, мин дэ баланы берузем тарбиялим, эни эти икенче шэхэрдэ торалар, Бер булышучым да юк, куршедэн башка, элдэ Аллага шокер ул бар, баланы иртэн торып мэктэпкэ озата (1класс), мин эшкэ БИК иртэ китэм, дэрес беткэч подъездда каршы алып квартирага кертеп, ашарга жылытып бирэ. Свидание га йорергэ уемда да юк, даже не представляю как это. Куршемэ озын гомер сэлэмэтлек телим, элдэ ул бар. Бала усэ ул, Гомер буе бэлэкэй булмый, Шуна элеге вакытта баланы карау минем очен важнее всяких свиданий и личной жизни.
    Әни шәхси тормышын төзи, мин җәфаланам
  • 1 декабрь 2022 - 16:39
    Без имени
    Баштан утте, килмэгэн туганы калды микэн, торыргада. Йэ эйтмичэ килеп керэлэр иде. Аннары зарланганнарын ишеттемдэ. Берегезнедэ чакырып китермэдем, уземнен сезгэ барып торганым юк дидем. Мэжбури тотмыйм узегез килэсез дидем. Тоже бер булмэле иде. Хэзер килэсэлэрдэ китэлэр. Эле аларча булырга тиеш. Булмый гына торсын эле.
    Иремнең туганнары...
  • 1 декабрь 2022 - 10:43
    Без имени
    Котлыйбыз! Яшьлэр безнен килэчэгебез
    «Яңа йолдыз»да яңа җиңүче!
  • 1 декабрь 2022 - 09:35
    Без имени
    Бик кызыклы ,эчтелекле язма.
    Тау артында таулар бар